blog

ölümden sonra hayat dinlerin deðiþmez bölümlerinden biridir. reenkarnasyon, cennet-cehennem gibi çeþitli yollarla insanýn nature bir isteði olan “var olma” içgüdüsüne hitap edecek þekilde dinlerde yer almýþtýr. doðadaki hiçbir canlý yok olmaz istemez. ama istemek farklý, bilmek farklý þeylerdir. matrixde bir söz vardý, “ignorance is bliss” bazen katýlýyorum bu söze. ölümden sonra yaþama inanan biri eðer yeterince bilinçli deðilse ölümden sonra yaþamýn olmadýðýný öðrenirse [öðrenemez de hadi diyelim öðrendi] çok büyük psikolojik bunalýmlara girebilir.

ölümden korkmak anlamsýz. ölüm bir gerçek ve ölümden sonra “ben” diye bir þey olmayacaðý için ölümden korkmama gerek yok. ölene kadar yaþayacaðým. önemli olan bu. acý çekerek ölmekten korkuyor bazýlarý. bu da en az ölümün kendisinden korkmak kadar anlamsýz. acý çektikten sonra öleceksin zaten, çektiðin acýlarýn sana bir zararý yok, sadece içgüdüsel olarak acý çekmek istemiyorsunuz. ama ben bunu da umursamýyorum.

ölümden sonra benlik diye bir þey olmayacaðý için tüm hayatýný belli bir dine göre yönlendirmiþ insanlar için de hiçbir fark yok. yani onlar için de bir piþmanlýk sözkonusu olmayacak. baþarý veya baþarýsýzlýk yok.

burada felsefenin önemli bir sorunu ortaya çýkýyor. bilgi mi mutluluk mu? hangisi insanlar için daha önemlidir? gerçekler insanlarý mutsuz edecekse bazý “kandýrmaca”lar uygulanabilir mi? öbür dünyada cennete gitmenin “garanti”siyle yaþamak insanlara büyük bir haz veriyorsa, onlarýn bu mutluluðunu bozmamýz ahlaki bir davranýþ mýdýr? insanlarýn çoðunluðu tanrýnýn varlýðýna inanmak “istiyorsa” tanrý vardýr dememizin kime ne zararý olabilir? bunlar üzerinde düþünülmesi gereken sorular. neyse konudan saptým. bitsin.